J en S fietsen

Van Hanoi naar Bangkok .

Blog

Update Cambodja

Posted by JenSfietsen on March 24, 2014 at 9:10 AM

Ho Chi Minh (Vietnam) – Bavet (Cambodja) – Neak Luong – Phnom Penh – Siem Reap (bus) – Battambang (boot) – Phnom Penh (bus) – Kompong Speu – Sre Ambel – Trapang Roung – Koh Kong – Trat (Thailand) – Ko Chang – Bangkok (bus)

 

Soouh Soodai, Sawadee Kaaaaaaa en Sawadee Kap

 

Vanuit Bangkok hierbij de laatste update. Na ruim 7000 fietskilometers in de benen vliegen we morgen weer naar huis. Vijf en een halve maand Zuidoost Azie zitten er weer op.

 

De vorige update was vanuit Ho Chi Minh city vier weken geleden. Op 25 februari fietsen we in een dag van Saigon Cambodja in. Het vierde en laatste land op onze reis. De laatste kilometers door Vietnam zijn goed, maar heet. De temperaturen lopen behoorlijk op de laatste weken. Rond de 43 graden rond het middaguur begint al redelijk normaal te worden, maar we merken wel dat de lichamen het hier steeds zwaarder mee krijgen. Doordat ons visum in Vietnam korter geldig was dan we hadden gewild, hebben we ons moeten haasten. We merken dat we wat te weinig rust hebben gehad. De lijven raken vermoeid. Als we weer een stop maken bij een klein winkeltje voor ons favoriete Vientamese drankje Khong Do, groene thee met honing frisdrank, krijgen we van de verkoper ijskoude verfrissingsdoekjes. We zien er blijkbaar oververhit en vermoeid uit. We verkoelen even rustig zowel de in- als de uitwendige mens, voordat we doorrijden, de laatste kilometers naar de Cambodjaanse grens, waar we rond half vier ‘s middags aankomen. De visumstempels ‘uit’ en ‘in’ zijn hier gelukkig snel gezet, en zonder gedoe rijden we Bavet binnen, Las Vegas in Cambodja… We hadden al gehoord van de vele casino’s net over de grensovergangen van Cambodja die erg populair zijn onder Chinezen, maar als je er binnenrolt doet het toch surrealistisch aan. Megahotels met spiegelramen, schreeuwerige verlichting en namen als Macau Paradise en Lucky Vegas…. Als we zo’n willekeurig casinohotel binnenlopen om te vragen wat het kost om daar een nachtje te verblijven wordt al het personeel onrustig. Via walky talkies wordt druk heen en weer gepraat over wat wij hier wel niet komen doen. Dat we de fietsen zomaar voor de ingang neerzetten, dat kan al helemaal niet. Als duidelijk wordt dat een overnachting vanaf tachtig dollar kost, zijn we er snel weer weg, zodat iedereen weer opgelucht kan ademhalen. Even verder vinden we een beter geprijsd ding, zonder casino, waar met name het personeel van de casino’s overnacht en dat is prima voor ons. De eigenaar is een Chinees en op de kaart van het restaurant prijken dan ook allerlei Chinese maaltjes. Welkom in Cambodja ;). Uit nieuwsgierigheid stappen we na het eten nog even een casino binnen en dat is ook surrealistisch. Buiten is het redelijk rustig qua mensen op straat, maar binnen puilt het uit van de Aziaten gemoedelijk gezeten rondom vele roulettetafels in een grote zaal. Wederom zien we alom verschrikte blikken onze kant op. Het fototoestel van Joris wordt door security angstvallig in de gaten gehouden. Het lijkt er op dat onder geen beding naar buiten mag komen, wat daar binnen gebeurd. Die starende blikken worden ons snel te veel, tijd ons bedje in te duiken.

 

Als we Cambodjaanse Riel willen pinnen komen we tot de ontdekking dat de pinautomaten alleen maar Amerikaanse dollars uitgeven. Zoals we later ook in andere plaatsen merken, is dit in heel Cambodja het geval. Ook hier hadden we wel over gelezen, maar het voelt toch vreemd. Helemaal omdat je wel wisselgeld in Riel krijgt. We hebben de indruk dat dit werken met de dollar het land duur maakt. Als we iets willen kopen wordt het bedrag veelal uitgedrukt in hele of halve dollars. 4000 Riel staat voor 1 dollar, maar we krijgen zelden minder dan 500 Riel terug, alles wordt afgerond op 500 of 1000. Da’s raar als je bedenkt dat we in Nedeland wel met 5 cent werken. Cambodja lijkt ons het armste land van de vier landen die we bezocht hebben. In Laos wonen de mensen buiten de grotere plaatsen ook wel heel eenvoudig maar de armoede hier in Cambodja lijkt ons groter. De mensen die we het gevraagd hebben zeggen tevreden te zijn dat Cambodja met de dollar werkt, maar volgens ons maakt dit de kloof tussen arm en rijk snel groter en mogelijk voor velen onoverbrugbaar.

 

De weg naar Phnom Penh is vlak, droog en heet. Cambodja is veelal zo plat als een pannenkoek met een half jaar rijstvelden in het natte seizoen en een half jaar droge vlakte. Langs de weg worden we vriendelijk begroet door zowel volwassenen als kinderen. We willen de 190km van de grens naar PP in twee dagen afleggen, dus doortrappen. De hitte en de veelal kaarsrechte wegen maken de etappes lang en saaaaai. Van de grens naar Neak Luong is een dikke 120 km buffelen. Voordeel hiervan is wel dat we de laatste 60km naar Phnom Penh al voor het middaguur hebben afgelegd, waardoor we lekker kunnen lunchen in de expatwijk. We hebben besloten om de fietsen even een weekje te laten staan en met de bus en boot op en neer te gaan naar Siem Riep om de tempels van Angkor Wat te bekijken. Daarom zoeken we een relaxed hotel, waar we met een gerust hart onze fietsen en een groot deel van onze bagage een tijdje kunnen opslaan. Phnom Penh heeft een relatief klein en overzichtelijk centrum. De prijzen hier zijn voor Zuidoost Aziatische begrippen fors. In Vientiane, wat toch redelijk vergelijkbaar is met Phnom Penh kreeg je meer waar voor je geld dan hier. Eten kost ook ongeveer het dubbele. Nou is het allemaal relatief vergeleken met Nederland, maar waar je in Laos voor 8 euro at, eet je hier voor 16.

 

We kijken twee dagen rond in Phnom Penh voordat we de bus naar het noorden pakken. Om meer te leren over de treurige recente geschiedenis van Cambodja, bezoeken we het Tuol Sleng museum. Dit was voordat de Rode Khmer aan de macht kwam een gewone lagere en middelbare school met vier gebouwen in een van de centrumwijken van Phnom Penh. De Rode Khmer heeft onder het bewind van Pol Pot de vier schoolgebouwen omgebouwd tot een efficiente horrorgevangenis, waar zo’n 17.000 Cambodjanen in de jaren 1975 – 1979 gemarteld werden en de dood vonden. Iedereen die in de ogen van de Rode Khmer de Angkor, zoals zij de volledig agrarische samenleving die zij nastreefden noemden, ondermijnde werd opgepakt. De lokalen in Tuol Sleng ademen 35 jaar na dato nog steeds de sfeer van angst en geweld. Stalen bedden met kettingen staan centraal in de ruimtes, foto’s aan de muren laten uitgemergelde en verminkte gevangenen zien. Een aantal klaslokalen zijn verbouwd tot kleinen cellencomplexen, waar van hout of baksteen claustrofobisch kleine ruimtes zijn gecreëerd. Wederom overal ogen en kettingen om mensen aan de vloer te ketenen, vegen van smerigheid en bloed op de vloeren en muren. Een aantal lokalen laat eindeloze rijen zwart-wit portretfoto’s zien van de gevangen genomen mannen, vrouwen, jong en oud, kinderen en zelfs baby’s. De Rode Khmer legde van iedere gevangene uitgebreide documentatie aan, bij binnenkomst werd van iedereen een portretfoto gemaakt. In de gevangenis werden mensen net zo lang mishandeld en murw gemaakt dat ze valse verklaringen aflegden en ondertekenden, waarna ze werden afgevoerd naar de Killing Fields, waar ze vervolgens werden afgeslacht en in greppels werden achtergelaten. Slechts 7 gevangen hebben Tuol Sleng overleefd… Hoe kan iemand zijn eigen volk dit aan doen? Op die vraag vinden we helaas geen antwoord. Maar door deze locatie in stand te houden en open te stellen voor een breed publiek, hoopt de huidige Cambodjaanse regering herhaling van een dergelijke genocide in de toekomst te voorkomen. Heel wat jaren geleden bezochten wij Auschwitz en net als toen laat ook Tuol Sleng nu een diepe indruk op ons achter.

 

De volgende dag nemen we de bus naar Siem Reap om een ander indrukwekkend onderdeel van de Cambodjaanse geschiedenis te zien, de meer dan 100 tempels van Angkor, het eens zo grote en belangrijke Khmer rijk. De reis met de bus verloopt prima. Giant Ibis heeft goed verzorgde touringcars met airco en halverwege is een prima lunchstop. De droge, hete Cambodjaanse pannenkoek voltrekt zich vanachter het raam in de bus en we zijn blij dat we er niet voor gekozen hebben om dit te gaan fietsen. Wel realiseren we ons dat een land zien vanachter glas zoveel minder intens is, dan als je er met de fiets doorheen trekt, maar goed dat komt over een week wel weer.

 

Drie dagen fietsen (op onze gehuurde fietsjes) en zwerven we over het megalandgoed door de tempels van Angkor en dan hebben we nog steeds niet alles gezien. Angkor is een van de meest indrukwekkende geschiedkundige plekken op aarde, met de epische omvang van de Chinese muur, de details en intrigerendheid van de Taj Mahal en de symboliek en symmetrie van de Egyptische piramides, allemaal in een. Van 1100 tot 1300 speelde Angkor een invloedrijke rol in een groot deel van het vaste land van Zuidoost Azie. Mensen leefden hier in houten huizen die alle zijn vergaan, maar voor de goden werden stenen tempels gebouwd en vele hiervan zijn na jaren van verval hersteld en voor het publiek toegankelijk gemaakt.

We vergapen ons aan Angkor Wat, het grootste religieuze bouwwerk ter wereld, de Bayon met zijn 54 torens met daarop 216 lachende en serieus kijkende gezichten en de vele andere grote en kleine tempels die al dan niet deels terug zijn genomen door de natuur met bomen die dwars door de muren heen groeien en een zijn geworden met het bouwwerk. We zien zoveel prachtige details op de muren, ingegraveerd of uitgehouwen. De foto’s zeggen meer dan duizend woorden.

 

Na Siem Reap nemen we de toeristenboot naar Battambang. Dit blijkt een minder comfortabel bootje te zijn dan die we eerder hadden over de Mekong naar Luang Prabang en wat we een beetje in ons hoofd hadden. De boot wordt volgestouwd met meer mensen dan ie aan lijkt te kunnen. Dit geldt trouwens ook voor de minibus die ons heeft opgepikt om bij de boot te komen. Daar zitten 15 stoelen in, maar op een gegeven moment zitten we er met bijna 30 mensen in… Het is even wennen aan de bewegingen van de boot, maar als ie na een uur nog steeds niet gezonken is krijgen we er vertrouwen in dat het we goed zal komen. Eerst varen we over het Tonle Sap meer, daar is niet zo veel aan, maar daarna komen we in een kleinere rivier naar Battambang. We varen langs allemaal bootdorpen. De mensen wonen hier op het water op drijvende pontons of echte boten. Alles van hout. Het is een bijzonder gezicht. Hoe verder we stroomopwaarts komen hoe armoediger echter de dorpen worden. We zien pure armoede, boten die op het droge zijn gelegd, omdat het water te laag is komen te staan en mensen die wonen onder flappen plastic in de brandende hitte. Foto’s maken voelt op een gegeven moment gewoon genant. De droogte en daardoor de steeds beperkter wordende diepgang van het water maakt dat de boot regelmatig moeite heeft om in beweging te blijven. Totdat op een gegeven moment de boot vastloopt en de motor zo hard begint te loeien, er een pijp los schiet en water overal uit de motor opspuit, einde oefening… Gelukkig zijn de mensen hier echte handy men en binnen een kwartier hebben ze de motor weer aan de praat, om in de volgende bocht de toeristen die het dichts bij de motor zitten volledig onder modder water te bedelven als de pijp weer los schiet… Nogmaals gepruts en gesleutel en gepeddel om los te komen en we zijn weer onderweg. Net voor donker meren we aan in Battambang. Er is helaas geen tijd meer om hier uitgebreid rond te kijken. Het doet aan als Pakse en Savannakhet, Frans koloniaal. We vinden een prima hotel, een aardige hap te eten (hoera weer indiaas) en boeken een bus terug naar Phnom Penh voor de volgende ochtend. Zo rollen we Phnom Penh weer in en bereiden we ons voor op het laatste stukje van onze fietstocht, zuidwestwaarts door Cambodja naar Thailand.

 

De weg Phnom Penh uit is helaas under construction. Onze stalen rossen worden hobbelpaarden en al stuiterend en stoffend verlaten we de Cambodjaanse hoofdstad. We overnachten in Kompong Speu, waar we de Nederlandse Annemarie ontmoeten die daar een project begeleidt waar jongens en meiden uit arme dorpen worden opgeleid om te voorkomen dat ze in de seksindustrie verdwijnen. Onderdeel van het project is een guesthouse en restaurant. Samen met Annemarie en Ben, een vrijwilliger uit de VS, gaan we ‘s avonds een hap eten in een lokaal tentje en wisselen we ervaringen uit. Annemarie vertelt ons dat er in Cambodja vanwege de armoede veel kinderen door hun ouders worden verkocht aan mensenhandelaren. Het was ons al opgevallen dat er regelmatig bij hotels staat dat het verboden is voor sekstoerisme, maar ondertussen gebeurt er van alles wat het daglicht niet kan verdragen. Het project van Annemarie wordt geleid door een Cambodjaan en is een druppel op de gloeiende plaat, maar voor de jongens en meiden die wij in het guesthouse ontmoeten een gouden kans.

 

Na Kompong Speu rijden we naar Sre Ambel. De weg is veel te druk en te smal met een onverharde berm waar we regelmatig opgedrukt worden door al het vrachtverkeer. Als we het laatste stuk naar Sre Ambel eindelijk van de hoofdweg nummer 4 af zijn is het gelijk prettiger fietsen. Na Sre Ambel gaat het op en neer door de Kardamom bergen. De weg gaat niet hoger dan over rond de 200 meter, maar door de hitte en de droogte is het pittig. We eindigen de dag in Trapang Ruong waar een lokale organisatie homestay’s organiseert voor toeristen die de jungle van de Kardamom bergen in willen. We worden ondergebracht bij een lokaal gezin. Zij wonen in een houten woning op palen. Het is erg eenvoudig. We krijgen een kamer waarin een dikke matachtige matras op de grond ligt met een grote klamboe er boven. De fan doet het niet, airco is hier niet aanwezig. We wassen ons met bruinig water uit een grote ton waar we met een plastic bakje water uit scheppen en over ons heen spoelen. Wat ons erg verbaasd is dat er wel een zit-wc is in plaats van de verwachte hurk-wc. Dit zal dan wel zijn om toeristen niet helemaal in eenvoud onder te willen dompelen, omdat ze andere misschien weg blijven? Het gezin bestaat uit twee grootmoeders, twee meiden en een jongetje van elf. Het mannetje is wel nieuwsgierig naar de logees en hij schuift buiten bij ons aan tafel. We proberen wat met hem te praten in het Engels en pakken ons vertaalboekje en point it er bij. Pin Pin is helemaal enthousiast en haalt zijn schoolboeken Engels te voorschijn. Ook oma is inmiddels aangeschoven met haar Engelse cursusboeken en aan de hand van de plaatjes uit de point it leren wij de Cambodjaanse woorden voor allerlei dieren en fruit en leert Pin Pin ze spreken en schrijven in het Engels. We lezen samen oefeningen uit zijn schoolboek en hebben dikke pret. Tegen half zeven komt zijn zusje en fluistert wat in zijn oor. Dan zegt die lieve schat “Pin Pin eat rey”. Inmiddels hebben we helder dat het uitspreken van de “s” aan het einde van een zin erg lastig is voor de Zuidoost Aziaten, en begrijpen we dat het etenstijd is voor Pin Pin en zijn familie. Wij duiken onder de klamboe en lezen een boek. Na het eten moet Pin Pin naar bed, maar verzamelt de rest van de familie zich naast onze slaapkamer boven in de palenwoning om een portable dvd-speler om gezellig een Cambodjaanse draken- en prinsenfilm te kijken. Tegen tien uur gaan alle lichten uit en is het stil, op het gesnurk van de snotverkouden Pin Pin na dan… Joor heeft een hele koortsige nacht en voelt zich meer dan slecht ’s ochtends. We besluiten dan ook de laatste 60 km naar Koh Kong met een busje af te leggen. We regelen dit bij het informatiecentrum van de homestay organisatie en dat gaat heel mooi. Om acht uur rolt er een minivan voor met een drager voor de fietsen. De fietsen en al onze bagage gaat er op en in en dan maken we nog een stop waarbij 17 Cambodjanen en twee baby’s er bij in komen, zodat we met meer dan volle bak over de Kardamom bergen door de jungle naar Koh Kong zoeven.

We vinden snel het 99 guesthouse waar Joor goeie reviews over had gelezen en houden twee dagen rust. Op de dag van vertrek blijkt Stel niet helemaal fit. De 100 km naar het Thaise Trat valt zwaar. Maar we zijn er op gebrand om nog voor het einde van het weekend op het eiland Ko Chang aan te komen, zodat we daar nog een dag of vijf kunnen relaxen. Zo gezegd zo gedaan. Op Ko Chang maken we de laatste fietskilometers waarbij de teller op ruim 7000 kilometer staat. We rollen langs een prachtig resort, Flora i Talay, en besluiten om nog even lekker te splurgen deze laatste dagen. Met een bungalow aan het strand met uitzicht op de blauwe zee is het puur relaxen. We doen nog een dagje een introductie duikles. We varen met de boot van een Nederlandse duikschooleigenaar naar een rif ten zuiden van Koh Chang. Helaas is het een wilde zee en is de helft van de mensen al ziek voor we op de plek zijn. Het duiken is een ervaring apart. We zien prachtige vissen en zeedieren, maar we merken ook dat we het een ietwat claustrofobische ervaring vinden. We gaan dan ook niet door voor ons duikbrevet, maar genieten de resterende dagen van onze hangstoelen aan het strand.

 

Afgelopen vrijdag zijn we met de hele pakkelage naar een hotel gegaan bij de airport van Bangkok en hebben daar de fietsen gestald. Van ‘t weekend hebben we rondgekeken in Bangkok en nu zitten we weer bij de airport. De fietsen zijn ingepakt en de spulletjes liggen klaar om weer in de tassen te gaan voor de terugreis. 5,5 maanden Zuidoost Azie waren mooi. We hebben zoveel fijne, leuke, grappige, indrukwekkende, mooie, maar soms ook lastige en zwaardere momenten meegemaakt. Zoveel dingen gezien, gedaan en mensen gesproken daar kunnen we wel weer even op teren. Voor nu zijn we klaar om weer naar huis te gaan, dan kan alles gaan bezinken. We hopen dat jullie plezier hebben beleefd aan het meereizen via onze verslagen en hopen jullie binnenkort weer in goede gezondheid te zien en spreken!

 

Categories: None

Post a Comment

Oops!

Oops, you forgot something.

Oops!

The words you entered did not match the given text. Please try again.

Already a member? Sign In

2 Comments

Reply ASpoobeTes
3:16 PM on August 8, 2018 
Compression est comment calleux votre sang pousse contre les parois de vos arteres lorsque votre coeur sentiment pompe le sang. Arteres sont les tubes qui transportent prendre offre sang loin de votre coeur. Chaque culture votre coeur bat, il pompe le sang tout au long vos arteres a la reste de votre corps.
https://www.cialispascherfr24.com/cialis-london/
Reply ManuelVeK
11:18 AM on September 26, 2017 
301 Moved Permanently
url=https://www.viagrapascherfr.com/ says...
301 Moved Permanently...