J en S fietsen

Van Hanoi naar Bangkok .

Blog

Hanoi- Sa Pa

Posted by JenSfietsen on October 27, 2013 at 5:55 AM

Hanoi – Hai Duong – Hai Phong – Catba – Halong – An Chau – Lang Son – That Khe – Cao Bang – Na Phac – Ba Be lake – Vinh Loc – Viet Quang – Pho Rang – Lao Cai – Sa Pa

Na ruim 3 weken onderweg in Vietnam hebben we Sa Pa bereikt. Sa Pa ligt op 1500 meter tegenover de hoogste berg van Vietnam, de Phansipan (ruim 3100 meter) en is een van de toeristische hoogtepunten van Noord Vietnam. Na 3 weken zweten bij temperaturen tussen de 24 en 40 graden, zitten we nu met onze truien aan bij het haardvuur. Dat is wel weer even wennen.


In de afgelopen 3 weken hebben we 1067 kilometer afgelegd door een zeer groene wereld van heuvels, bergen, veel rijstvelden en vriendelijke mensen.


De eerste 3 dagen hebben we in Hanoi rondgekeken en de tijd genomen om over de jetlag heen te komen en aan de warmte en de drukte te wennen. Hanoi is een stad van enkele miljoenen en die rijden allemaal op brommertjes met mondkapjes op, luid toeterend rond. In het begin was het oversteken van de straat al een avontuur maar na enige tijd begin je te zien dat het eigenlijk heel logisch gaat. Het lijkt op stromend water, steeds zoekend naar de minste weerstand. Op de terrassen boven een van de grote kruispunten hebben we gefascineerd zitten kijken hoe het onder ons krioelde.


Toen we de stad in de vroege ochtend uit fietsten viel het verkeer ons eigenlijk wel mee. Go with the flow!


Van Hanoi zijn we via Hai Phong naar Catba gefietst. Catba is het grootste eiland in de baai van Halong. Hier steken allerlei karst eilandjes boven de zee uit en varen vele toeristenboten daar tussendoor. Na een dag aan het strand zijn we het eiland over gefietst om met de gewone pont tussen de eilanden door naar het vaste land te gaan. We zijn nooit zo van de toertjes dus deze alternatieve cruise op een half doorgeroeste veerpont, was voor ons de perfecte manier om Halong Bay te ervaren.


Hierna zijn we naar het noorden gereden. Via An Chau, Lang Son en Cao Bang richting Ba Be Lake. Deze watgrotere, maar relatief toch kleine plaatsen zijn niet echt interessant, er zijn meestal een aantal eenvoudige guesthouses. Ze hebben veelal een voedselmarkt met allerlei stukken vlees (alles is mogelijk van kop tot staart, darmen en poten, wat je maar lekker vindt) en vis, levende kippen, eenden een honden klaar voor de eigen slacht, fruit en groente en er rijden met name overal veel brommertjes en weinig auto’s. Auto’s zijn hier een luxe vervoermiddel. Wel komen er regelmatig groter trucks voorbij, ook van die voormalige Amerikaanse met van die grote neuzen. Echter op het platteland wordt geploegd met waterbuffels. Wij vinden het eten buiten de toeristenplaatsen veelal erg eenvoudig, veel rijst en pho, noedelsoep, met meestal beef of kip, en soms ook eend of varken en op allerlei plekken ook met hond… In China waren we het ook al tegengekomen op onze eerste reis, maar hier is het eten van hond gemeengoed. Wij slaan even over. Omdat Vietnam een vroegere kolonie van Frankrijk is geweest is brood bijna overal te verkrijgen. We stappen dan ook al snel af van de noodlesoep voor ontbijt en lunch en gaan aan het brood met banaan. Het brood is veelal wat gezoet, de broodjes smaken als puddingbroodjes en helpen ons menig klimmetje over.


De Vietnamezen die we tot nu toe zijn tegengekomen groeten ons vriendelijk. Veel “hello” en lachen of verbaasde gezichten en dan lachen. Er wordt buiten Hanoi echter weinig Engels gesproken en ons Vietnamees mag geen naam hebben. De mensen houden afstand, staan niet in drommen om je heen om alles aan te raken, kijken alleen even en gaan dan weer door met hun eigen dingen. Voor ons is dit prima, wij gaan graag onze eigen gang.


We hebben een aantal leuke ontmoetingen gehad in Hanoi met goed Engelssprekende studenten van de universiteit. In de tempel van de literatuur worden de jonge kinderen op zondag door hun leraressen losgelaten op de toeristen om hun Engels te oefenen “What’s your name? How old are you? What’s you favourite food”, schattig. Buiten Hanoi komen de kinderen jammergenoeg niet echt verder dan hello en bye bye.


In de toeristenplaatsen zoals Cat Ba en Sa Pa merken we verschil in benadering ten opzichte van de rest van Noord Vietnam. In toeristenplaatsen moeten we voortdurend afdingen op de dingen die we willen kopen. De prijzen van eten vliegen omhoog, je moet eerst afspreken wat iets gaat kosten, anders kom je voor verrassingen te staan. Meer mensen spreken er Engels en er zijn altijd hotels die je moet zien en toertjes die je moet gaan doen. Helaas hebben ze aan ons als fietstoeristen dan weinig. Na al ons gefiets staat een dag hiken niet direct op ons programma, eerder een dagje rust voor de benen.


Buiten de tourist-trail vinden wij het land interessanter, ook al zijn er dan geen pannenkoeken met banaan voor het ontbijt ;) Het leven is authentieker daar waar het niet door toeristen veranderd is en dat is wat fietsreizen zo boeiend maakt, het rijden langs al die plekken waar weinig buitenlanders komen. Ze zijn vaak zo verbaasd dat ze er niet bij nadenken om tweemaal zoveel als anders te vragen voor hun waren. Maar vergis je niet, de tijd heeft hier niet stil gestaan, iedereen loopt met een gsm en bijna overal is wifi. Er wordt gefietst, maar de meeste mensen hebben een scooter. sateliettelevisie is ook op veel plekken gewoon. Het contrast is soms groot. De mensen wonen in een hut met overal stof die de grote trucks bij het passeren hun huizen in blazen, maar kijkend door hun voordeur zien we gelijk de televisie staan. Bamboehut met schotelantenne.


Ons idee om het uiterste noorden op te zoeken hebben we laten varen omdat we maar een maand de tijd hebben in Vietnam. Een langer visum was iets handiger geweest, maar ja dat was via ons visumbureau in Nederland niet mogelijk.


Ba Be lag nu weer wel op de route en bleek geen verkeerd alternatief. Dit grootste natuurlijke meer van Vietnam en nationaal park bleek zeer de moeite waard. We hebben ons rond laten varen over het meer en de rivieren naar een enorme grot waar de rivier door heen stroomt. In de grot kon je nog een stuk lopen , terwijl enkele tientallen meters boven ons de vleermuizen aan het piepen en poepen waren. We hadden de rivier en het meer praktisch voor onszelf, omdat het toeristenseizoen al voorbij is, luxe met z’n tweeën en onze bootchauffeur cruisen, relaxed.


Van Ba Be zijn we in 5 dagen westwaarts gereden richting Sa Pa. De eigenaar van ons guesthouse bij Ba Be had ons een mooie route geadviseerd richting Vinh Loc met een doorsteek over een klein weggetje. Met een ingetekende weg op de kaart en het advies om bij een groot tankstation rechtsaf te gaan zijn we vertrokken. Op de plek waar we op de kaart de weg hadden ingetekend was geen tankstation. Dus doorgereden. Op een paar kilometer voor de volgende grotere plaats: het tankstation en richtingaanwijzer. Dus vol goede moed op weg. Eerst een flinke klim. En daarna de welverdiende afdaling en toen. Einde asfalt. Ok . Dat zal maar een paar kilometer zijn tot de hoofdweg die op onze kaart beschreven staat. Dus heerlijk hobbelend door kleine dorpjes, langs zwaaiende mensen. Fantastisch dat je met de fiets op plekken komt waar nooit een toerist langskomt. Iedereen vriendelijk lachend zoals overal de afgelopen weken. Maar hoe ver is het tot die hoofdweg? We gingen inmiddels ook wat meer naar het noorden dan verwacht. Maar stroomafwaarts dus we komen wel ergens uit. Meer modder en gaten. De weg steeds smaller. En dan de rivier naar links en wij rechts stijl, boven de 10 % omhoog. Zweten, pff! Waar zitten we nou eigenlijk? Ons doel staat ook niet op de kilometer paaltjes. Alleen een plaats die niet op onze kaart staat. Hmm. In onze reisgids stond beschreven dat er de afgelopen jaren nogal wat plaatsen van naam veranderd of verwisseld zijn, zou dat misschien ook voor Vinh Loc gelden? Daar gaan we maar van uit. Nog 2 uur en het wordt donker. Geen idee waar we zijn. Dus maar doorzetten en hopen dat deze weg (mogen we het nog zo noemen?) ergens heen loopt en niet oplost in het onkruid. De gedachte dat we rond zonsondergang maar in een dorpje moesten vragen of we ergens op een vloertje mochten liggen begon al bij ons op te komen. Flink zwetend en hobbelend de volgende berg maar weer op. Nieuw dal aan de andere kant. Een afdaling met ingeknepen remmen om veilig tussen de keien en gaten door te komen. En toen weer iets meer asfalt tussen de gaten dan andersom. Flink doortrappend toch op een hoofdweg uitgekomen. Maar waar precies? Weer de weg vragen. Vinh Loc staat nergens op de borden totdat we bij de stadsgrens komen. Net voor donker na bijna 8 uur op de fiets en 100 kilometer vinden we een groezelige kamer , maar verbazend genoeg een lekkere maaltijd in een eenvoudig restaurant dat blijkbaar erg populair is, het zit tjokvol.


Nu zitten we dus in touristy Sa Pa, na een pittige klim van 100m in Lao Cai naar 1500m. Wasje gedaan, morgen klussen aan de fietsen. Kettingen verwisselen, alles even weer poetsen en op voor de volgende etappe van vijf dagen naar Laos. 4 november loopt ons Vietnames visum alweer af en vervolgen we de reis in dit nieuwe land.

 

Categories: None

Post a Comment

Oops!

Oops, you forgot something.

Oops!

The words you entered did not match the given text. Please try again.

Already a member? Sign In

0 Comments