J en S fietsen

Van Hanoi naar Bangkok .

Blog

Granby- New York- Thuis

Posted by JenSfietsen on July 9, 2013 at 12:00 AM
Beste allemaal,
 
Het fietsende leven zit er weer op… Vorige week zondag
zetten wij weer voet op Nederlandse bodem, maar dit pas na nog een prachtige
week fietsen door het Rocky Mountains National Park en nog meer geweldige
gastvrijheid van de Amerikanen te hebben genoten.
 
De laatste
fietskilometers

In het park hebben we nog elanden kunnen zien. Toen
iedereen foto’s stond te maken aan de ene kant van een prachtige bull-moose,
klonk er gekraak uit het bos aan de andere kant en kwamen er pardoes een
moeder-eland met kind uit de struiken. Zij liepen ongemerkt over de
parkeerplaats om daarna weer tussen de bomen te verdwijnen. Het blijven prachige
grote beesten om te zien. Aan de oostkant van het park werden we door de elken
(grote herten) platgelopen. Overal lagen enorme kuddes in de velden en bij tijd
en wijle blokkeerden zij de weg of het pad als ze overstaken.
Bij het
bezoekerscentrum voor de laatste hoge pas over de Rockies ontmoetten we Patrick
op zijn racefiets en hij nodigde ons spontaan uit om bij hem en zijn vrouw te
komen logeren. In een kast van een huis, prachtig! Patrick is architect en klust
zelf ook een heleboel, en het huis had hij dan ook grotendeels eigenhandig
gemaakt. Wij hadden een eigen badkamer met bad en douche en na een uur na onze
aankomst moesten Pat en Sandy beide weg voor glow-in-the-dark-golf van de
Rotary. Dus stonden we daar in dat prachtige huis, alles voor onszelf… Na twee
biertjes (dit al onder het eten, onder begeleiding van Pat) ging Joris na een
kudde herten achter het huis te zien rennen, zelf rennend dwars door de hordeur
om de herten te bekijken… Was al vaker gebeurd, kon gelukkig zo weer gemaakt
worden.
Op zaterdag hadden Pat en Sandy nog meer loges, ook voor hen twee
onbekende mensen, geen fietsers maar ,mensen van de Rotary. Zij kwamen voor een
conferentie om over ‘water’ te praten. De man, bijna 90 jaar, kende onze
kroonprins ook wel, had ie al eens ontmoet bij een conferentie in New York. De
wereld is maar klein.
Na drie nachten in Estes Park moesten we ons losrukken
uit de heerlijk witte dekbedden en begonnen we aan de laatste kilometers via
Boulder naar Denver.
Boulder is een super outdoorsie stad. Veel studenten,
allemaal fietsen, een gezellig centrum met koffiehuizen en terrasjes. De
Amerikanen vinden het geweldig, voor ons was het alsof we bijna weer in Grun
waren. Bij binnenkomst was er een koffietent waar een poster hing van de Vuelta.
Leuk om daar Nederland op te zien, konden we de Amerikanen gemakkelijk uitleggen
waar wij wonen. De gemiddelde Amerikaan kan namelijk New York niet eens op de
kaart vinden, laat staan Nederland.
In Boulder hadden we weer een
Warmshower. Ditmaal bij een gezin met twee kids. Ed is een software engineer en
die doet duidelijk goede zaken: ook hij heeft een prachtig huis. Wij mogen in de
masterbedroom slapen, wederom met eigen badkamer. Er zit zelfs een zwembad in de
tuin. Als je iets uitkiest moet je het goed doen ;)
Na een nacht bij Ed
verkassen we naar Mike en zijn vriendin Katie. Mike was Stels huisgenoot in
Alicante zeven jaar geleden, maar bleek geen spat veranderd. We hebben een
gezellige barbecue en de drie honden doen zich te goed aan de kip die maar niet
gaar wilde worden.
Dan de laatste etappe naar Denver. Joor heeft een mooie
route uitgestippeld via Google Earth en zo bereiken we zonder problemen 3,5 uur
later het station van Denver. Dan is het fietsdozen regelen, fietsen demonteren,
tasinhoud overpakken, fietskleren verwisselen voor treinpak en zo hebben we nog
een paar uurtjes om in Denver rond te scharrelen. Er rijdt een gratis bus op en
neer vanaf het station door de hoofdstraat (die toch zo’n vijftien blokken
beslaat) dus we pendelen heen en weer om nog wat laatste dingetjes te kopen voor
mee in de trein. Om acht uur ‘s avonds vertrekken we voor een treinrit van 2 x
24 uur via Chicago naar New York.
 
New
York

Vrijdagavond half zeven kwamen we net voor donker aan in New
York. Joor zette snel de fietsen weer in elkaar en we fietsen naar het door Stel
dr ouders gereserveerde hotel aan Fifth Avenue. Op de plaatjes op internet zag
het er mooier uit, maar het ligt supercentraal, een straat achter Times Square,
dus we hebben niets te klagen. Een uur later arriveren ook Stel dr ouders en
het is alsof we elkaar gisteren nog gezien hebben.
Met de hele familie
zwerven we zeven dagen door New York, van de Staten Island Ferry en het Statue
of Liberty naar het NY Politiemuseum en via China Town naar Little Italy. Via
Brooklyn en de Brooklyn Bridge naar Central Park, Rockefeller Center, het gebouw
van de Verenigde Naties en weer terug. Geweldig om gewoon rond te lopen tussen
alle wolkenkrabbers en de drukte. Het is een kakefonie van oud- en nieuwbouw
door elkaar heen. We bezoeken het Guggenheim en het Museum of Modern Art.
Verder kijken we natuurlijk onze ogen uit in de luxe winkels van Versace, Gucci
en Donald Trump. Alleen al met de goud vergulde roltrap omhoog is een hele
belevenis.
Op donderdag hebben we net als destijds in Hong Kong een door pa
geregelde ontmoeting met een IPA-man. We krijgen een uitgebreide rondleiding
door het gebouw waar hij werkt, een soort onofficieel politiebureau met de
gang-unit en homocide (over homocide gesproken, de dag ervoor liepen we langs de
set van Law & Order Special Vicitms Unit!). Daarna neemt hij ons mee naar
het buurtbureau om de hoek. "Neem zoveel foto’s als je wilt", drukt de man ons
op het hart. In het bureau wordt toevallig als wij er zijn een ‘boef’
binnengeleid, die krijgt een oranje ‘pak’ aan en wordt vervolgens in een cel
gestopt, waar wij wel even om het hoekje mogen kijken, maar daar geen foto’s van
mogen nemen… De briefing room mogen we ook uitgebreid bekijken, op een
tv-scherm circuleren beelden van een gezochte verkrachter en een overvaller. Op
de papieren is precies te lezen wie er aangifte heeft gedaan en wat er is
voorgevallen. De rondleidingen bij de Nederlandse politie gaan dan toch wat
anders…
 
En dan zit het er op. De familie vliegt op vrijdag al terug.
Wij op zaterdag. We besluiten te fietsen naar het vliegveld, 26km, waar we toch
ruim 2,5 uur over doen. We fietsen over de Brooklyn Bridge en komen onderaan in
de opstopping van een optocht van verslaafden die vieren dat ze verslaving-vrij
zijn. Gezellige club wappie lui. Dan verder door Brooklyn, dat hoe verder er in
hoe gaarder wordt. Helaas vergissen we ons in avenue en boulevard en fietsen we
nog een stukkie om via nog meer van die gezellige buurten. Joor heeft er meer
last van dan Stel, alhoewel die ook al voorbereidingen in haar hoofd aan het
treffen is mocht ze geraakt worden door een verdwaalde kogel (als Joor maar niet
vergeet te zeggen tegen de arts dat ik lenzen in heb…). Het laatste stuk gaat
over een zes-baans snelweg met betonnen tussenberm (heerlijk fietsen dat zul je
begrijpen) tot vertrekhal 8. Gehaald! Fietsen demonteren, inpakken, tassen
ompakken en we zijn klaar voor de vlucht en zo eindigt weer een jaar
fietszwerven over de wereld. Op naar Nederland waar we weer nieuwe uitdagingen
aan zullen gaan.
 
We zijn inmiddels al weer aardig ingeburgerd en als het
goed is hebben jullie ook al onze nieuwe mobiele nummers.
We pakken graag de
draad weer op waar we die een jaar geleden hebben laten liggen!
 
Tot
gauw!
Joris en Stella
Ps. de laatste fotos staan ook al op de site.

Categories: None

Post a Comment

Oops!

Oops, you forgot something.

Oops!

The words you entered did not match the given text. Please try again.

Already a member? Sign In

0 Comments